Salak Şey...

Bugün işe gitmedim. Kafamı hala koca bir balon olarak hissediyorum. Kaşlarımın arası çatlayacak gibi. Bütün gün yattım durdum. Ve tabii doğal olarak sıkıldım. Gördüğüm rüyaların karmaşasını anlatmayacağım dahi. Abuk subuk rüyalar. Uyanık kalıncada insan yatakta yatamıyor ki. En azından ben yatamıyorum. E kalkıp birşeyler yapmak lazım onda kafamdaki ağrı izin vermiyor. Öyle diye diye bu saati ettim işte. Gerçi son bir kaç saattir burnum akmaya başladı. Ve bu da bana rahatlık veriyor gibi. O yüzden geçtim bilgisayarın başına. Ya da içimdeki sesleri susturmak için bilgisayarın o uğultulu sesine ihtiyaç duydum. Artık nasıl denirse.

Bir kaç saat sonra akşam için arkadaşlarla buluşacağım. Yani biliyorum çıkmamam lazım ama ne yapayım sıkıldım. Birşeyler yapmam lazım yoksa kafayı yerim diye düşünüyorum. Yani abartıyorum :) Bu tür, her gün yazmak gibi alışkanlıkları niye kazanmaya çalışıyorum ki. Açıkcası bilmiyorum. Aslında biliyorumdur da kendime itiraf etmiyorumdur. Amaaaan... Bazen diyorum hiç okumasamıydım. O zaman hayat benim için daha mı basit olurdu diye düşünmüyor değilim doğrusu. Okuyunca üniversite falan insan kendini bir bok sanıyor galiba. Daha bir sorgulayıcı olmak, daha bir eleştirel olmak gibi bazı garip saçmalıklar kazanabiliyor ya da kazanması gerektiğini düşünüyor. Analayacağınız bu günlerde pek bir yavan geliyor herşey bana. Tutunmasız, anlamsız, bok gibi dicem ama öyle bile değil yani durum.
Öfff neyse artık yazmıcam sıkıldım.
Evet farkındayım yine döndüm dolaştım ve yazmak istediğimi yine yazmadım. Kim bilir belki bir daha ki sefere. Salak şey...