Her şey ufak bir keçi yolu gibiydi. Geldiği gibi gitti. Geldiği gibi bitti. Sonu bende başladı ve yine bende bitti. Bir içinden çıkılmaz yumak edası var görünebilir. Öyleydi başlangıçta. Çözmeye çalıştıkça karıştığını hissettiğim bir durum vardı ortada. Şarkının da dediği gibi bir zaman bir yerde bitip gitti. Kim önce terk etti. Kim önce bitirdi her şeyi bilmiyorum. Bilemiyorum… artık önemi de yok geriye kalanlar üzerinde yorum yapmanın. Büyük bir sabır gösterdim çoğu zaman yumağın karışan yerlerini çözebilmek için. Bazense yüreğim yanarak da olsa kesip attıp çözülemez hale gelen tüm düğüm topaklarını. Geriye güçlendin bir adım daha. Bir adım daha…Neden çok korkuyorum biliyor musun? Hani hiç evlenmemiş insanlar vardır ya. İçleri kurur onların. O kadar kururlar ki bir çöl gibi olurlar sonunda. Uçsuz bucaksız uzanırlar öyle gözler önünde. Dümdüz. Sessiz. Tekinsiz… İşte tam da onlar gibi olmaktan korkuyor içim. O halden fersah fersah kaçmak, uzaklaşmak istiyor yüreğimin en bilinmez yerleri.
Everything seemed a little goat path. Went as it comes. As she came over. I began to me, and again over the end. I have an attitude may seem an inextricable skein. It was initially. I felt there were involved try to solve a situation are obvious. The song ends and said, wend to a time when such a place. Who will be first abandoned. Who do not know everything finished before. I do not know... No comment on the rest do not matter. Locations of the balls involved showed great patience in order to solve most of the time. Snipped it off, even if sometimes my heart burns all the nodes that become insoluble lumps. Stronger than a step backward. One more step... Do you know why I'm so scared? There are people who either never married. Their interiors are dry. At the end we become like a desert so dry. Extend in front of the eyes so vast. Straight. Silent. Uncanny... Here are afraid of being excactly like them inside. He out and away to escape the situation, you want to get away from the most known places in my heart.
Hani kitap arasına konup da kurutulan çiçekler vardır ya… Hemen herkes bir şekilde biriktirmiştir kitap aralarında. İşte onlar gibi tüm renklerimi üzerimde tutarak solmak istiyor içim. İşte tüm çabalamam bunun yüzünden. Bu yüzünden bu kadar sakınmam belki de. Kim biliyor ki gerçekleri. Yaşanmadan, gelip de o noktaya varmadan nasıl bilebilir ki nasıl bir kişi olup çıkacağımızı?
Biliyorum bir yerlerde bitti. Solmuş bir gün gibi değil. Birden bire değil. Bir süreç içinde yavaş yavaş geçti gitti bağlar. Geriye Masamın üzerinde yan yana gülümserken çektirdiğimiz fotoğraf kaldı. Birde Düğünden dönerken kulağıma dolan Sezen Aksu’nun şarkısı eşliğinde bir şehirlerarası otobüs koltuğunda sessizce ağlayışım. Neye ya da kime değil. Ağladım sadece. Biliyordum artık eski köprüler ve eski suların hayatta olmadığını. Anlamıştım. Gelip seni görmek istediğimde gelin odasına oradaki tereddüdün göstermişti bana o an her şeyi apaçık. Ama gerçekten bu konuda huzurlu içim. Gözyaşlarını dökmüş gözlerim rahat. Biliyorum mutlu olacağın birisi ile birlikte güzel bir hayatın olacak. Çocuklarında. Ve biz artık iki yakın dosttan iki arkadaşa iniş yaptık. Diyorum ya o yüzden kim kimi önce bıraktı diye. Ben mi? Sen mi? Ama hayat devam edecek. Bir yerlerde ikimizde mutlu olacağız. Üzgünde, sevinçlide, kederlide… olacağız ve bir yerde bir şekilde öleceğiz. Hala konuşacağız telefonlarda ya da msn üzerinden. Bunun yanında hiç bir şey aynı olmayacak. Eh her şeyin aynı kalmasını da istemek herhalde bencilce olurdu. Ve biliyorum buna da alışacağız. Şimdi sana bu yazıyla bir selam duruyorum. Bu yazıyla aylar geçen düğün gününden buyana mayalandırdığım her cümleyi bir çırpıda çıkarıp atıyorum. Biliyorum bu sana veda edişim olacak. Bir taraftan da düşünüyorum; acaba daha kaç veda geçecek hayattan? Sonra kulağıma bir şarkı çalınıyor akıl kaset çalarımdan; Özrün efendi en yakınım olur diler yoluma devam ederim…
I go on my way from dealer...
Everything seemed a little goat path. Went as it comes. As she came over. I began to me, and again over the end. I have an attitude may seem an inextricable skein. It was initially. I felt there were involved try to solve a situation are obvious. The song ends and said, wend to a time when such a place. Who will be first abandoned. Who do not know everything finished before. I do not know... No comment on the rest do not matter. Locations of the balls involved showed great patience in order to solve most of the time. Snipped it off, even if sometimes my heart burns all the nodes that become insoluble lumps. Stronger than a step backward. One more step... Do you know why I'm so scared? There are people who either never married. Their interiors are dry. At the end we become like a desert so dry. Extend in front of the eyes so vast. Straight. Silent. Uncanny... Here are afraid of being excactly like them inside. He out and away to escape the situation, you want to get away from the most known places in my heart.
Hani kitap arasına konup da kurutulan çiçekler vardır ya… Hemen herkes bir şekilde biriktirmiştir kitap aralarında. İşte onlar gibi tüm renklerimi üzerimde tutarak solmak istiyor içim. İşte tüm çabalamam bunun yüzünden. Bu yüzünden bu kadar sakınmam belki de. Kim biliyor ki gerçekleri. Yaşanmadan, gelip de o noktaya varmadan nasıl bilebilir ki nasıl bir kişi olup çıkacağımızı?
Biliyorum bir yerlerde bitti. Solmuş bir gün gibi değil. Birden bire değil. Bir süreç içinde yavaş yavaş geçti gitti bağlar. Geriye Masamın üzerinde yan yana gülümserken çektirdiğimiz fotoğraf kaldı. Birde Düğünden dönerken kulağıma dolan Sezen Aksu’nun şarkısı eşliğinde bir şehirlerarası otobüs koltuğunda sessizce ağlayışım. Neye ya da kime değil. Ağladım sadece. Biliyordum artık eski köprüler ve eski suların hayatta olmadığını. Anlamıştım. Gelip seni görmek istediğimde gelin odasına oradaki tereddüdün göstermişti bana o an her şeyi apaçık. Ama gerçekten bu konuda huzurlu içim. Gözyaşlarını dökmüş gözlerim rahat. Biliyorum mutlu olacağın birisi ile birlikte güzel bir hayatın olacak. Çocuklarında. Ve biz artık iki yakın dosttan iki arkadaşa iniş yaptık. Diyorum ya o yüzden kim kimi önce bıraktı diye. Ben mi? Sen mi? Ama hayat devam edecek. Bir yerlerde ikimizde mutlu olacağız. Üzgünde, sevinçlide, kederlide… olacağız ve bir yerde bir şekilde öleceğiz. Hala konuşacağız telefonlarda ya da msn üzerinden. Bunun yanında hiç bir şey aynı olmayacak. Eh her şeyin aynı kalmasını da istemek herhalde bencilce olurdu. Ve biliyorum buna da alışacağız. Şimdi sana bu yazıyla bir selam duruyorum. Bu yazıyla aylar geçen düğün gününden buyana mayalandırdığım her cümleyi bir çırpıda çıkarıp atıyorum. Biliyorum bu sana veda edişim olacak. Bir taraftan da düşünüyorum; acaba daha kaç veda geçecek hayattan? Sonra kulağıma bir şarkı çalınıyor akıl kaset çalarımdan; Özrün efendi en yakınım olur diler yoluma devam ederim…
I go on my way from dealer...
Everything seemed a little goat path. Went as it comes. As she came
over. I began to me, and again over the end. I have an attitude may seem
an inextricable skein. It was initially. I felt there were involved try
to solve a situation are obvious. The song ends and said, wend to a
time when such a place. Who will be first abandoned. Who do not know
everything finished before. I do not know... No comment on the rest do
not matter. Locations of the balls involved showed great patience in
order to solve most of the time. Snipped it off, even if sometimes my
heart burns all the nodes that become insoluble lumps. Stronger than a
step backward. One more step... Do you know why I'm so scared? There are
people who either never married. Their interiors are dry. At the end we
become like a desert so dry. Extend in front of the eyes so vast.
Straight. Silent. Uncanny... Here are afraid of being excactly like them
inside. He out and away to escape the situation, you want to get away
from the most known places in my heart.
Raisins are the dried flowers in between the book either... Almost everyone, including the accumulated book. All my colors fade as they want to hold me inside here. Here are all struggling because of it. This in perhaps due to steer clear of this. Who knows the facts. Without, com along and konw a person knows how he is reaching the point where we going?
I know that somewher over. Not faded like a day. Not all of a sudden. Bonds in a process that is gone slowly. Images side by side on my desk was smiling back gowns. Sezen Aksu's song filled my ear with the wedding, turning a Bird intercity bus seat quietly cry. Who or what not. I cried only. Survive longer if I knew the old bridges and old water. Understood. I want to come and see you point me in that moment evreything in his room showed obvious hesitation there. But what really peaceful inside thes issue. Relaxed my eyes shed tears. I know I will have a beautiful life together with someone that you'll be happy. Children. An we now have made two close-friendly is the landing of two friend. Before he left, or who, some say so. I stopped? You've left? But life will go on. Both of us will be happy somewhere. Sad, joy, chagrined... We will be in one place and die. I still talk over the phone or msn. In addition, never be the same thing. Well, probably also want to keep everything the same it would be selfish. And I know I could grow accustomed to it. Now I'm standing in a nod to this in writing. In this latter I hold in the months since the wedding day of every sentence, throwing out a snap. I know it will be I'm say goodbye to you. On the one hand I think, I wonder how many more will bid farewell to life? Then a song playing in my ear; disabilitiy would be closer to the Lord on my way I would wish...
http://www.youtube.com/watch?v=2SLZGHvrSok
O şimdi kahkahalar eşliğinde,Sezen Aksu dinliyor. Gördüm ben,az önce. Satır arasındaydı...
YanıtlaSilSatırlar ve arasındaki anlamlar. Bazen kolayca gün yüzüne çıkıyor. Bazense sessizce kayboluyor. Bir görünüp bir kaybolan yakamozlar gibi...
YanıtlaSil