Bir adım / A step

Kayıp bir hazine peşinde koşar gibi gidiyorum. Ne harita var elimde, ne de pusula. Yüreğimin sandalına binmiş gidiyorum. Ah yüreğim. Garip yüreğim. O da bana bayağı bir kırgın. İçine konduğu sandıktan çıkmak istemiyor inadıma. Bunca yıl madem koydun beni bu sandıkta.
I'm going, such as running after a lost treasure. What have the map in my hand, nor compass. Ship of my heart I'm going riding. Oh my heart. Strange my heart. He offended me quite a. Purposely placed into the fund does not want to. You put me out of this trunk for so many years since. This is where my place, he says now.

Bir Adım
Kayıp bir hazine peşinde koşar gibi gidiyorum. Ne harita var elimde, ne de pusula. Yüreğimin sandalına binmiş gidiyorum. Ah yüreğim. Garip yüreğim. O da bana bayağı bir kırgın. İçine konduğu sandıktan çıkmak istemiyor inadıma. Bunca yıl madem koydun beni bu sandıkta. Burasıdır artık benim yerim diyor. Çıkıp güneş yüzü görmek istemiyor. Bence onun sandalında hazineler keşfetmeye, diyar diyar dolaşmaya gitmek istiyorum. Artık bir şeylerin olmasını ve olup biterken bir şeyler hissediyor olmayı istiyorum. Ah yüreğim ah.

Nasıl olup da bu hale düştüğümü bilemiyorum. Belki de meydan okurken yalnızlığa bir şeyleri feda ediverdim hiç farkına bile varmadan. Şimdi köşeler de ve kıyılar da, sığ bedenler üzerinde derinlikler arıyorum. Hâlbuki kıyaya vurmamada az kalmış. Kendimi olduğum yere bırakmak istiyorum artık. Olduğum yerde öylece kalayım diyorum. Kapılar kapandıkça, yalnızlığın iklimine giriyorum daha çok. Üstelik biliyor musun eskisi kadar acıtmıyor canımı. Eskisi kadar hırcın değil bakışlarım. Bir gün bir arkadaş “insana bakınca sanki taa içini görüyorsun sanki” demişti. Yıllar önceydi tabii bu konuşmanın geçtiği zaman. Şaşırmış ve hayret etmişim arkadaşa. Gerçekten öyle mi bakıyordum. Eğer öyle ise hiç farkında değildim bu durumun. Sonra düşündüm gerçekten öyle mi diye. Evet olabilirdi. Keskin bakıyor olabilirdim. Şimdi o uzun zaman önceki konuşmayı anımsıyorum. Yıllar geçti konuşma üzerinden. Ve ben bugün merak ediyorum hala öyle mi diye bakışlarım. Düşünüyorum gerçekten hala insanın içini görüyor gibi bakıyor muyum? Sanırım bu soruya vereceğim cevap belli. Hayır! Yıllar nasıl suların geçtiği yerden toprakları kopartıp götürür, öyle götürdü bende çoğu şeyi. Bunu yeni yeni fark ediyorum. Yeni yeni görüp anlıyorum. Ve birikiyor keşkeler yan yana sıra sıra. Keşkelerle yaşamayı öğrenmek gerekiyor galiba. Hayat adına şimdi alacağımız ders bu. Keşkelerin yakıcı etkisiyle yaşayarak hayatına devam etmek. Gerçi sular kopardıkları toprak parçalarını sakinleştikleri yerde yeniden biriktirip verimli ovalar oluşturuyorlar insanlar kullansın diye. Sahi bende öylemi olacağım. Günü gelince verimli bir toprak parçasına mı dönüşecek yüreğimden ve ruhumdan kopan parçalar. Ve insanlar o verimli ovanın keyfini süreç mi? Bunu ummak istiyorum. Sadece ummak istiyorum.
Askere gitmeden önceki zamanlarımda askerliği hep hayatım için bir engel olarak görüyordum. Yapacaklarıma bir set çekmiş gibi hep ondan şikayet ediyordum. Biran önce yolumdan çekilse diyordum. Askerliği yapıp geldim. Önümde artık bir engel yok. Meğer ne kadar yanılmışım. Ne kadar suçlu, bir günah keçisi seçmişim. Aslında yaşayacaklarıma engel askerlik değilmiş. O sığındığım bir liman olarak kalmış. İçimdeki debelenmenin durması için ara bir durak. Şimdi, askerden geldiğim günden beri hep soruyorum kendime nedir hala istediklerimi yapmama engel? Nedir beni kıskacına almış bir karabasan gibi durmadan hep aynı şeyleri tekrar edip durmak. Hep aynı ritüeli sessiz dondan tekrar ediş. Bir garip hal üzerine yürüyorum yine. Geçsin diye bekliyorum bu ruh halinin kasvetli havası. Bitsin ve yeniden güneş doğsun diye ümit ediyorum. Vardığım kıyılarda şuan şunu görüyorum; aslında ben ne istediğini bilmeyen bir garibim. Ne istediği mechul bir gevezeyim. Arık heyecanlanmıyorum bile. Hiç bir şey heyecanını taşımıyor bana. Halbuki eskiden böylemiydi. Bir filmi izlerken bile heyecan verirdi bana. Ey hayat böyle oldum sonunda.
Şimdi umut saçıyorum. insanlara. Ve neşe… Gerisinde perdelerin, bir hicran yatırıyorum sessiz, yün döşeklerde. Üzerine ipek Örtüler gerip insanları kandırıyorum. Gördükleriyle avunsunlar diye. Gerçi mevzu insanlar olamasa da onlarda en az benim kadar suçlu bu serüvenin sırmalı kaftan inceliğinde. Hasıraltı edişlerinde, görmezden gelerek. Neyse amaç suçlamak değil birilerini. Geçmek… varmak… O içimdeki bana. Amaç belli. Yüreği yeniden var etmeye çalışmak. Bunun için ilk adım ne istediğimi bilmem gerekiyor galiba. Ne istediğini bilen biri olarak var olmak. Hayatım diye var ettiklerimi tartıp, ihtiyacım olmayanları kesip atmak gerekiyor. Yeniden geri kalan parçaları birbirine ulayıp hayat cübbesini dikmek gerekiyor sil baştan. Bunun içinde gücü ihtiyaç var. Karar ver ey savurgan-ı ali. Karar ver nasıl bir hayattır istediğin. Bu eşikte durmuş, bunu beklemektesin artık belli. Bir adım atmak işte bu kadar zor geliyor özüme. Bir adım atmak…

A Step

I'm going, such as running after a lost treasure. What have the map in my hand, nor compass. Ship of my heart I'm going riding. Oh my heart. Strange my heart. He offended me quite a. Purposely placed into the fund does not want to. You put me out of this trunk for so many years since. This is where my place, he says now. Does not want to face the sun come out to see. Yet, I discover the treasures of his ship, I want to go surfing realm realm. Now that something is running out, and I want to be feeling something. Oh oh my heart.

How is it that I do not know, this makes falling. Perhaps it is a loneliness in challenging things I've never sacrificed without even noticing. Now the corners and the coast, looking for shallow depths on the bodies. Whereas, at least up to hit the beach. I'm no longer want to leave the ground. Keep me just say I sit up. The doors have been closed, mostly going in the climate of loneliness. Moreover, as the former does not light my heart. Up before my eyes, not combative. One day a friend of "looking at people as if you see it all the way inside," he said. When the conversation of course this was years ago. I made a friend was surprised and amazed. Really I was looking for. If so, I was not aware of this situation at all. Then he thought about it really. Yes, could have been. Could be looking sharp. Now that I remember a long time before speaking. Years passed through the speech. And I still wonder today so she glances. Am I really still think it looks like people seeing the inside?

I think some answer to that question. No! How many years passed from the land of water leads to tear off, it took me many things. I'd noticed recently. See and understand the new new. I wish and accumulate in rows side by side. I think need to learn to live with him. Life in the name of this course we will now. To continue living the life of possibilities, the effect of burning. Though the waters re-collect fertile plains where kopardıkları sakinleştikleri pieces of land put to use by people who make up. Really, I'll be yeah. As for whether the day will turn into a productive piece of my heart and soul breaking off pieces of land. Then fertile plains, and people enjoy the process? I would like to hope so. Just want to hope.

Life is always going to enlist for military service the previous time I saw as an obstacle. I was always to have drawn complaints from a set of my life. Lo I was saying out of the way as soon as possible. I came to make his military service. There is no longer an obstacle in front of me. It turned out how I was wrong. How much blame, Looks like I picked a scapegoat. In fact, military life was not prevented. He remained in hiding in a port. Writhe within me to stop in an intermediate stop. Now, since I came from the army always ask myself, What is the obstacle to still do what I want? What is thrilling and perplexing took me like a nightmare all the same things again and stop non-stop. I always repeat the same ritual extermination silent frost. I walk on it a strange state. Waiting to move to their state of mind in this gloomy weather. Let the sun rise over with, and again I hope. I see now that I reached the coast, in fact I am a survivor who does not know what she wants. What a chatterbox at any unknown. Now I'm not excited. I do not carry the excitement of nothing. However, different from the past. Even watching the film gave me a thrill. Oh I was so at the end of life.

Now distribute hope. people. And the joy ... Behind the curtains, sleeping in a quiet sadness, wool mattresses. Drapes on the stretch silk kidding people. I believe in what they see. Subject, though not necessarily the people in them at least as thin as I am guilty of this adventure robe embroidered in gold thread. Whenever a shelve, ignoring. Fortunately purpose can not blame anybody else. ... Reach ... it in me to pass me. Particular purpose. Seeking to have his heart again. I guess I need to know what I wanted to do this first step. As someone who knows what she wants to be there. I weigh everything I install my life, I need to cut out non-required. Life together and need to sew the pieces together the rest of the dress again from scratch. This is needed in the power. I decided to give O-ali wasteful. Decide how you want a life. This stood on the threshold, you expect it now certain. Sounds to me that's it difficult to take a step. One step ...