Yoruldum...

İçimde bir kusma hali var. İçimde ne var ne yok çıkarıp atasım geliyor bugünlerde. Herşeyi bir çıkarsam sanki rahatlıcam. Sanki içim temizlenecek ve ben devam edebileceğim. Boğazıma kadar dolu bir hal bu ya. Nasıl iğrenç bir durum anlatamam. Söylenecek ama söylenemeyen kelimelerin içimde durup çürümesi bu galiba. Hiç böyle olacağını düşünmemiştim. Hiç bu raddeye geleceğimi sanmıyordum. Meğer gelebiliyormuşum. Bak gör Savurgan daha neler göreceksin bu yaşadıkların o günlere bir delil olsun.


Birşeylere bağımlı kalmak. Birşeylerin olmasını beklemek ama olmaması sinir bozucu. Daha ne kadar mücadele edebilirim ki. Daha ne kadar savaşa bilirim ki. Taktik hatası mı yoksa yaptığım. Savaşmak yerine sevişmem mi gerekiyordu. Artık her ne boksa. Hiçbirşey benim değilmiş gibi. Giydiğim kıyafetler, okuduğum kitaplar, kullandığım bilgisayar, baktığım yüzler, oturduğum ev, yaşadığım ev. Sanki benim değilmiş gibi. Bir sanrı gibi. Bir dokunuşta serap olup gidicekmiş gibi. Sığmıyor içime ve sinmiyor ruhuma bu yaşadığım şeyler. Niye bu kadar yabancı bana bilmiyorum. Tutup kolundan sorasım var. Ne oluyor sana ya? diye. Ne oluyor? Bu koca hayatı bu güne kadar ben yaşadım ne oluyor? Yaptıklarım, hayat adına yaşamak adına yaptıklarım... Düşünüyorum çok fazla şey var evet. Bununla birlikte niye yaptım ki bunları. Niye niye niye. Bir karmaşa fırtınası içinde hercü merç oluyorum. Şimdiye kadar hep bir dibe çöküş yaşıyorum sanıyordum. Şimdi bu çöküş yok bir fırtına var. Deli bir fırtına hemde.

Niye böyle oldu şimdi. Niye bu kadar isyan doluyum. Sanırım cevabını biliyorum. Bununla birlikte henüz itiraf etmeye hazır değilim. Emek verdiğim şeylerden biri bir olsa. Bu bekleme hali bir bitse. Ah bir bitse... Yoruldum...