Yine kılıçlarını kuşanıyor gönül. Yine olması imkansız duaların amininde sessizce dudaklarını kıpırdatıyor. Yine gönül bir bakış için ölüp bitiyor. Olur mu böyle demeyin. Ne olur demeyin. Oluyor işte... Oluyor... Ama artık bir farkla oluyor bütün bu yaşananlar. Artık sanki bu anlar yüreğimin ızdırap anları olmaktan çıkmış gibi. Evet yine yürek istiyor koklamak, yine istiyor.. ama sanki daha farklı istiyor. O eski tadın eski şahikası yok. Belki de büyümek oluyor bunun adı. Belki de kendine yaklaşmak… Sanırım kendime yaklaştığım her adım yaşadığım anların renklerine bir miktar farklılık canlılık katıyor. Ben daha iyi anlıyorum insanın gerçekten kendisine dokunurken hissettiğinin ne olduğunu. Daha iyi anlıyorum artık yüreğimin içindekileri. Evet biliyorum sonu yok bunun. Üstelik bu daha yeni bir başlangıç... Aslında dil insan düşüncelerinin ikinci dereceden ifadesidir...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder