Burun Kemiği / Nasal

Sonu gelmeyecekmiş gibi devam eden bir süreç gibi herşey. Herşey bir yol gibi. Su gibi. Gidiyor ve de akıyor durmadan. Anlayacağınız mevsimler kimseyi dinlemezken yaşam geçip gidiyor. Hiçbir şeyin o eski bildik tadı kalmıyor ellerimizde, dilimizde, avuçlarımızda. Belki de bu kadar hayat içinde olmanın getirdiği bir durumdur bu. Huzur dolu, kendimizi güvende hissettiğimiz o yerlerde yaşıyor olmanın iç sıçaklaığına duyulan özlemidir.
Everything is as endless as an ongoing process. Everything is like a road. Such as water. And I'm constantly flowing. So you see life through the seasons, no one is going to listen. Not that old familiar taste of anything in our hands, our language, our palms. Perhaps this is a condition of being in this life. Peaceful, we feel ourselves safe internal temperature needed to be living in those places of longing.

BURUN KEMİĞİ
Sonu gelmeyecekmiş gibi devam eden bir süreç gibi herşey. Herşey bir yol gibi. Su gibi. Gidiyor ve de akıyor durmadan. Anlayacağınız mevsimler kimseyi dinlemezken yaşam geçip gidiyor. Hiçbir şeyin o eski bildik tadı kalmıyor ellerimizde, dilimizde, avuçlarımızda. Belki de bu kadar hayat içinde olmanın getirdiği bir durumdur bu. Huzur dolu, kendimizi güvende hissettiğimiz o yerlerde yaşıyor olmanın iç sıçaklaığına duyulan özlemidir. Belki de... İçimizde... Eskiden... Evlerimizde kat kaloriferi yokken hani. Bir sobanın arkasına yapılan özel bir minderin üzerinde, kedi edasıyla kıvrılıp yatmanın içimizi ısıtan o güzelliklerine olan özlemdir bizi düşündüren. Belki de o tek odaya sığışmanın getirdiği güvendi başımızı daha dik, yüreğimizi daha güçlü kılan. Tek değilim. Yanımda benden insanlar diyebildiğimiz içindi.

Dışarıda hava soğukken. Havanın soğu ile içerinin sıcaklığı birbirinden etkilenip camları buğulandırırken, o camlardan dışarı bakıp, yağan lapa lapa karları izlemenin güzelliğiydi belki de bu kadar özel kılan o zamanları. Soğuk havalarda soğuk etkisiyle yorgana daha bir sıkı sarılıp sıcaklığımızı yorganla birleştirmekti belki de güzel kılan geceleri. Şimdi her odanın sıcaklığında üzerimize attığımız yorgandan bile haberdar değiliz artık. Hayatlarımız da öyle oldu. Oda oda yaşar olduk hayatları. Her oda kendi içine kapandı. Her oda kendine mahkum oldu. Yan odada bir hicran yaşanıp fırtınalar koparken bir diğer odada hiçbir şey yokmuş gibi davranabiliyoruz artık.

Sokakları görmeyen kapılarda, toprak kokmayan yollarda yürüyoruz artık. Büyümek böyle oluyor diyerek gittiğimiz ama farkına varmadığımız yollar. Nereye gider bu yollar? Nereye gider bu yıllar... Bilemediğimiz... Bilmek istemediğimiz belki de. Sonra çarpıp yolda giderken hiç tanımadığımız birisine özür dileyip durduğumuz. Kaç kere özür diliyoruz acaba şu hayatta?

Sahi daha mı güzeldi tek odalı, sobalı odalarda yaşadığımız günler, geceler ve yıllar. Sahi daha mı gerçektik eskiden? Daha biz... Daha duru... Her şey büyüdükçe gerçek rengine mi döndü? Yoksa biz mi aldanmıştık geçmişte? Sahi hangisi sahici? Hangisi gerçek? Hain olmayı da böyle öğrendik galiba. Aslında hain olmak mı denmeli buna bilemiyorum. Kendine dönük demek gerekli belki. Ya da bencillik izleri. Ya da en doğrusu şu; endiyle dolu olmak... Her adımımız bizi bulmaya mı? Yoksa bizi doyurmaya mı odaklı? Ona bakmak gerekir sanırım. Bu yolda kırdığımız bir dünya kalp var bir yerlerde. Evet belki de savunmamız hazırdır elimizde. Beni de kırdılar. Evet kırılınca ilk öğrendiğimiz şey kırmak. Hangimiz ilk affetmeyi öğrendi acasa. Affedip geçmeyi. Geçip unutmayı… Sonrada tuttuk hayatın renklerinin değiştiğini iddia ettik. Tuttuk hayatın burnunu kırdık. Belki de ben yanılıyorumdur. Belki de yanlış bir izin üzerinde yalpalıyorumdur. Hayatın burnunu kıralı çok oldu. Çoktan burun kemiği kaynadı. Biraz eğik ama olsun. Kaldığı yerden devam edebiliyor hala… Sahi şuan siz neredesiniz? Tek odanızda kendinizle dolu mu yaşıyorsunuz? Yoksa çoktan karıştınız mı diğer odalar ile? Söyleyin neredesiniz şuan? Hangi uçta…

NASAL

Everything is as endless as an ongoing process. Everything is like a road. Such as water. And I'm constantly flowing. So you see life through the seasons, no one is going to listen. Not that old familiar taste of anything in our hands, our language, our palms. Perhaps this is a condition of being in this life. Peaceful, we feel ourselves safe internal temperature needed to be living in those places of longing. Perhaps ... Inside, we are ... In the past ... You know when no central heating in our homes. On the back of the stove in a special mat, lay curled in the warm tone of the cat with the beauty of nostalgia for suggesting us. Perhaps he relied only brought our heads go into the room a more upright, which makes hearts stronger. I'm not single. I have people call me was for me.
When it is cold outside. Affected by cold air to the interior temperature glasses mist over each other, look out the windows, watching the beauty of falling snow flaky, perhaps that makes it so special times. More tightly wrapped in a blanket in cold weather, the effect of cold temperatures at night that makes a nice blanket to unite, perhaps. Now we are not aware of any room's temperature, even quilt is now laid upon us. It was so in our lives. We have lived their lives room by room. Each room is closed in on itself. Each room is self-condemned. Another room is a sad place, and consequently, while storms in the next room as if nothing we do now.
Doors, blind alleys, to smell the soil we walk on the roads anymore. Growing up we went, but he is not aware of such roads. Where the roads go? Where goes this years ... We are unaware ... Perhaps we do not want to know. Then hit the stand on the road you will apologize to no one not know. We apologize for this life, I wonder how many times?
Is Really a nice one-bedroom, living room stove days, nights and years. Really, there are more used to do? The more we ... More starkly ... Everything grows returned to its real color? Or we fall for the past? Really, what real? Which is true? I think we learned to be a traitor like that. I do not know whether to be traitors in fact it AFFECTS. Perhaps necessary to say self-oriented. Or traces of selfishness. Or, the best thing is, endiyle be filled ... Each step is still getting us? If you do not focus on whether to feed us? I think I need to look at him. This broke the fetters of the road there is a heart somewhere in the world. Yes, perhaps we are ready to defend. Broke me. Yes, we have discovered the first to break the humpty. I wonder which of us first learned to forgive. Switch to forgive. We have to forget the past ... I then took the claim to have changed the colors of life. Took the life, broke his nose. Perhaps I was wrong. Perhaps it is a wrong to walk on. Life was a lot of king's nose. Nasal bone had already healed. But get a little bent. Really, where are you currently able to resume the still ...? Single room full of yourself having? If there is already mixed with the other rooms with? Tell me currently Where are you? Which side ...