Ben sevdim eller aldı...

Beynim sessiz bekliyor öyle. Ruhumda... Neyi? ya da neleri? Ya da kimi? Bilmiyorum. Bekliyor sadece. Artık birini bekletiğine karşı olan inancımda azalıyor. İnsanın kendi beyninin ve de ruhunun ve de zihninin kendisine yaptığını başka hiç kimse yapmıyormuş bunu anlamış bulundum. Yolların ayrımında bekliyorum. Ruhumun sesisin duymamaya çalışıyorum galiba. Yanlızlığının feryadının sesini. Şarkılara, türkülere sığınıyorum şu sıralar. Aynı zamanda sekse. Yok oluşlarımı yaşıyorum. Seks yaşarken yok oluşlarımdayım. Kimseye ya da kişiye değil sitemim. Kendime... Kendime olan küskünlüğüm. Sevmeyi öğrenmenin yolu gözüktü artık. İnsan bu kadar dipteyken artık ayaklarını yere vurmasını istiyor. ARtık ayaklar yere vursunda yere vurmanın kuvveti ile yeniden yukarı doğru çıkayım istiyor. İstiyorum. İstiyorum. İstiyorum.



İstiyorum ki kopup gelsin neredeyse beni bulması gereken. İstiyorum ki artık gözlerim endişeli ama illa ki merakla bakmasın yüzlere. İstiyorum ki kimse o kişi o insan gelsin bulsun artık beni. Suyun dibinde vurgun yemeye ramak kala hala ayaklarımın bir zemine deymemişken ve yere basmanın kuvveti ile yeniden gün yüzüne çıkmayı beklerken gelsin bulsun beni. Elimder tutmasa bile bileyim başarmamı seyreden birisi var. Birisi beni bekler.

Kulağımda bir sürü şarkı var sessizce çalan. Bir biri ardına hayatımın filminin fon müziklerini oluşuruyorlar. İnsan bu işte ne çok şeyi barındıyıor içinde. Çıkar çıkar bitmiyor.

Bir odam var içimde, kumsuz ve de kireçsiz. Sevda ise hep başımda duruyor bir sanrı gibi. Ne derviş olayazdım ne de aşık. Ölmüşüm gibi, ben seviyorum hep eller alıyor...